Brenna (dawniej Brina, Brena) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Brenna. Znajduje się na wysokości około 420 m n.p.m. w górach Beskidu Śląskiego, w dolinie rzeki Brennicy oraz jej dopływów Leśnicy i Hołcyny.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie bielskim.

Miejscowość jest siedzibą gminy Brenna, obejmującej również Górki Wielkie i Górki Małe. Składa się z kilku większych "dzielnic": Spalonej - wzdłuż dolnego biegu Brennicy, Centrum - w wyższej części doliny Brennicy (pomiędzy wylotami dolin Leśnicy i Hołcyny), Bukowej (w górze doliny Brennicy) oraz Hołcyny i Leśnicy w dolinach równoimiennych potoków, złożonych z kolei z wielkiej ilości mniejszych osiedli i przysiółków.

 

Historia Brennej sięga przełomu XV i XVI w., kiedy to książę cieszyński założył hutę szkła opalaną drewnem z pobliskich lasów. W 1565 roku książę cieszyński Wacław III Adam przekazał Brennę Wacławowi Wodzie z Kojkowic. Prawdopodobnie w tym samym czasie na polanach Brennej pojawili się wędrowni pasterze - Wołosi. Osadnicy, pochodzący z Wołoszczyzny i Siedmiogrodu - terenów dzisiejszej Rumunii, przynieśli ze sobą hodowlę kóz i owiec, które dostarczały mleka, sera, mięsa i wełny. Ten typ gospodarowania znacznie się rozwinął, wypasowi sprzyjały polany powstałe w wyniku karczowania lasów, natomiast górzysty teren i na ogóle nieurodzajna gleba nie zachęcały do upraw. W 1621 roku była nadal własnością książęcą. Od połowy XVII w. do końca I wojny światowej była pod panowaniem Habsburgów. Mieszkańcy Brennej trudnili się przede wszystkim wypasem owiec i rolnictwem.

Dziś turystyka jest jednym z głównych źródeł dochodów mieszkańców. W Brennej jest między innymi stadnina koni, wyciągi narciarskie, przystań kajakowa i hala sportowa. Baza noclegowa liczy niemal 3000 łóżek.